[EliS]

Akurat oprowadzałam grupę po bazylice Dominikanów, kiedy podeszła do mnie Pani Róża. “Eliza, nie wchodź dziś do żadnej z kaplic. To prośba ojców. Bo wiesz, ojciec Krąpiec dzisiaj umarł”. Młodzież najwyraźniej dostrzegła mój wyraz twarzy, bo momentalnie zamilkli. Dopiero po chwili odezwał się najodważniejszy z nich: “Proszę pani, a kim był ten ojciec?”
No właśnie, kim był ojciec Krąpiec? Czy można w jednym zdaniu odpowiedzieć na to pytanie? “Największym polskim filozofem” - powiedziałam i zaczęłam kontynuować moją opowieść o relikwiach Drzewa Krzyża Świętego… Jednak cały czas zastanawiałam się, kim był ojciec Krąpiec.

Czytam dalej

[Muzykus]

EliS napisał:

Akurat oprowadzałam grupę po bazylice Dominikanów, kiedy podeszła do mnie Pani Róża. “Eliza, nie wchodź dziś do żadnej z kaplic. To prośba ojców. Bo wiesz, ojciec Krąpiec dzisiaj umarł”.

Czytam dalej

No to masz jakieś dobre "chody" u pani Róży, bo na mnie często krzyczy. A tak poważnie:
Ja wchodziłem do Bazyliki mniejszej - też z młodzieżą - kiedy właśnie karawan zabierał ciało Ojca Krąpca, by przygotować go do ostatniej drogi...
Kim był?
Przede wszystkim wspaniałym człowiekiem... kiedy przybyłem do Bazyliki w wielka sobotę, by wysłuchać Ciemnej Jutrzni, pierwszym człowiekiem jakiego spotkałem pod kościołem był... Ojciec Krąpiec. Szedł na spacerek, by - jak powiedział - złapać oddech po Wielkopiątkowych modlitwach w Klasztorze. Zawsze uśmiechnięty, skory do żartów, a jednocześnie dostojny i pełen godności. Takiego go zapamiętam chyba na zawsze.

[EliS]

A dziś, już ponad rok od śmierci Krąpca, byłam z miejscu, gdzie mieszkał. Zrobione tam zostało teraz Duszpasterstwo Akademickie. Niesamowite wrażenie robi jego biblioteka, która udostępniona została dla młodzieży. Te zbiory dzieł filozoficznych robią wrażenie. Ten fotel bujany, na którym przesiadywał, rozczula.
Niesamowite móc wejść tak blisko Krąpca...